سعدی › مجلس اول| ” میراث‌دار ادب پارسی “

الحمدلله الذی خلق الوجود من العدم / فبدت علی صفحاته انوارُ اسرار القدم
شکر آن خدایی را که او هست آفریده‌ست از عدم / پس کرد پیدا بر عدم انوار اسرار قدم
ما زال فی آزاله معززا بجلاله / مستغنیا بکماله لا بالعبید و بالخدم
مأوای هر آواره او بیچارگان را چاره او / دلدار هر غمخواره او غفار هر صاحب ندم
بهر العقول ظهوره سحر القلوب حضوره / نور النواظر نوره سهر النفوس بما وسم
درد و غمش مهمان دل نام لطیفش جان دل / دل زان او او زان دل گر عاشق در نه قدم
والی علی احبابه اصناف لطف احسابه / یا سوء کام بلابه بمراسم الکرم الاعم
درویش او را نام نه گر چاشت باشد شام نه / وندر دلش آرام نه از مهر بر جانش رقم
وافی الحجی عرفانه ما ضلّ فی فردانه / سبحانه سبحانه ضاق المنی فاق الامم
از هرچه گویم برتری وز هر چه خوانم بهتری / وز آنچه دانم مهتری ای جان جانها لاجرم
نعت النبی المصطفی لمّا عفی رسم الصفا / تهدی به اوصافنا بر شاده سبل الاعم
ای قوت دلها گفت او مهر هدی بر کفت او / ما نام قلبی جفت او فخر عرب نور عجم
صلی علیه الله ما ضائت مصابیح السما / بل زاد خیر کانما الحی به خیر الامم
عقل آشنای کوی او دل خیر بادی سوی او / جانها فدای روی او او محتشم او محترم
گر به محشر خطاب قهر کند / انبیا را چه جای معذرت است
پرده از روی لطف گو بردار / کاشقیا را امید مغفرت است
کسی گوی دولت ز دنیا برد / که با خود نصیبی به عقبی برد