سعدی › قصیده| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جاء الشتاء ببرد لامرد له / و لم یطق حجر القاسی یقاسیه
لاکاس عندی و لا کانون یدفئنی / کنی ظلام و کیسی قل مافیه
دع‌الکتاب و خل الکیس یا اسفا / علی کساء نغطی فی دیاجیه
ارجوک مولای فیما یقتضی املی / والعبد لم یرج الا من موالیه