چه نیکبخت کسانی که اهل شیرازند / که زیر بال همای بلندپروازند
به روزگار همایون خسرو عادل / که گرگ و میش به توفیق او هم‌آوازند
مظفرالدین سلجوقشاه کز عدلش / روان تکله و بوبکر سعد می‌نازند
خدای را به تو خلق نعمتیست چنان / کز او به شکر دگر نعمتش نپردازند
سزای خصم تو گیتی دهد که سنگ خلاف / از آسمان به سر خویشتن بیندازند
بلاغت ید بیضای موسی عمران / به کید سحر چه ماند که ساحران سازند؟
دعای صالح و صادق رقیب جان تو باد / که اهل پارس به صدق و صلاح ممتازند