سعدی › شمارهٔ ۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

همه را ده چو می‌دهی موسوم / نه یکی راضی و دگر محروم
خیر با همگنان بباید کرد / تا نیفتد میان ایشان گرد
کانچه در کفه‌ای بیفزاید / به دگر بیخلاف درباید