سعدی › رباعی شمارهٔ ۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نه هر که زمانه کار او دربندد / فریاد و جزع بر آسمان پیوندد
بسیار کسا که اندرونش چون رعد / می‌نالد و چون برق لبش می‌خندد