سعدی › رباعی شمارهٔ ۱۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای قدر بلند آسمان پیش تو خرد / گوی ظفر از هر که جهان خواهی برد
دشمن چه کری کند که خونش ریزی / از چشم عنایتش بینداز که مرد