کرد تا پابوس اشرف کشور مازندران / زین شرف بر ابر می ساید سر مازندران
از برای توتیا نتوان غباری یافتن / گر بگردی چون صبا سر تا سر مازندران
غوطه چون آیینه در زنگار خجلت داده است / چرخ اخضر را زمین اخضر مازندران
جامه بر تن سبز چون سرو و صنوبر می کند / زاهدان خشک را ابر تر مازندران
گر چه از ابرست دایم آفتابش در نقاب / مهر تابان است هر نیلوفر مازندران
چون سواد چشم عاشق، در خزان و نوبهار / نیست بی ابر تری بوم و بر مازندران
همچو پای سرو هیهات است بیرون آمدن / پای هر کس شد به گل در کشور مازندران
دامها از سیرچشمی خواب راحت می کنند / از هجوم صید در بوم و بر مازندران
بس که می بارد طراوت از نسیم صبح او / شسته رو از خواب خیزد دلبر مازندران
تا چه مطلب در نظر دارد، که در سال دراز / آتش از نارنج سوزد در سر مازندران
غیر ازین کز بس طراوت آب در می می کند / نیست عیبی در هوای کشور مازندران
غوطه در آب گهر زد چون رگ ابر بهار / کلک صائب گشت تا مدحتگر مازندران