صائب تبریزی › غزل شمارهٔ ۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

اگر به بندگی ارشاد می‌کنیم ترا / اشاره‌ای است که آزاد می‌کنیم ترا
تو با شکستگی پا قدم به راه گذار / که ما به جاذبه امداد می‌کنیم ترا
درین محیط، چو قصر حباب اگر صد بار / خراب می‌شوی، آباد می‌کنیم ترا
ز مرگ تلخ به ما بدگمان مشو زنهار / که از طلسم غم آزاد می‌کنیم ترا
فرامشی ز فراموشی تو می‌خیزد / اگر تو یاد کنی، یاد می‌کنیم ترا
اگر تو برگ علایق ز خود بیفشانی / بهار عالم ایجاد می‌کنیم ترا
مساز رو ترش از گوشمال ما صائب / که ما به تربیت استاد می‌کنیم ترا