صائب تبریزی › غزل شمارهٔ ۴۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست / که زندگانی ده روزه زندگانی نیست

به چشم هر که سیه شد جهان ز رنج خمار / شراب تلخ کم از آب زندگانی نیست

ز شرم موی سفیدست هوشیاری من / وگرنه نشاهٔ مستی کم از جوانی نیست

جدا بود شکر و شیر، همچو روغن و آب / درین زمانه که آثار مهربانی نیست

ز صبح صادق پیری چه فیض خواهم برد؟ / مرا که بهره به جز غفلت از جوانی نیست

برون میار سر از زیر بال خود صائب / که تنگنای فلک جای پرفشانی نیست