به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم / تمام چشم ز شوق فنای خویشتنم
ره گریز نبسته است هیچ کس بر من / اسیر بند گران وفای خویشتنم
چرا ز غیر شکایت کنم، که همچو حباب / همیشه خانه خراب هوای خویشتنم
سفینه در عرق شرم من توان انداخت / ز بس که منفعل از کرده‌های خویشتنم
ز دستگیری مردم بریده‌ام پیوند / امیدوار به دست دعای خویشتنم
ز بند خصم به تدبیر می‌توان جستن / مرا چه چاره، که زنجیر پای خویشتنم
به اعتبار جهان نیست قدر من صائب / عزیز مصر وجود از نوای خویشتنم