صائب تبریزی › غزل شمارهٔ ۱۶۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز گل فزود مرا خارخار خندهٔ تو / که نیست خندهٔ گل در شمار خندهٔ تو

مرا ز سیر گلستان نصیب خمیازه است / که نشکند قدح گل، خمار خندهٔ تو

شده است گل عبث از برگ سر بسر ناخن / گرهگشایی دلهاست کار خندهٔ تو

گشود لب به شکر خنده غنچهٔ تصویر / نشد که گل کند از لب، بهار خندهٔ تو

در آی از درم ای صبح آرزومندان / که سوخت شمع من از انتظار خندهٔ تو

دهان غنچه به لب مهر دارد از شبنم / ز بس خجل شده در روزگار خندهٔ تو