صائب تبریزی › غزل شمارهٔ ۱۶۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زبان چو پسته شود سبز در دهن بی‌تو / گره چو نقطه شود رشتهٔ سخن بی‌تو

نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهد / برون ز خانه دود شمع انجمن بی‌تو

صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل / چنان به خاک برابر نشد که من بی‌تو

شود ز شیشهٔ خالی خمار می‌افزون / غبار دیده فزاید ز پیرهن بی‌تو

به چشم شبنم این بوستان گل افتاده است / ز بس گریسته در عرصهٔ چمن بی‌تو

ز ما توقع پیغام و نامه بیخبری است / گره فتاده به سررشتهٔ سخن بی‌تو

تو رفته‌ای به غریبی و از پریشانی / شده است شام غریبان مرا وطن بی‌تو

به روی گرم تو ای نوبهار حسن، قسم / که شد فسرده دل صائب از سخن بی‌تو