صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۷۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

حسن در دوستی یگانه خوش است / رنگ معشوق، عاشقانه خوش است
خشکی زهد از دماغم ابرهای تر نبرد / صندلی شد آبها و توبه در سر نبرد