صائب تبریزی › شمارهٔ ۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا نگیرم بوسه از لب گلعذار خویش را / نشکنم از چشمه کوثر خمار خویش را
چون کند برق تجلی پای شوخی در رکاب / کوه نتواند نگه دارد وقار خویش را