صائب تبریزی › شمارهٔ ۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آتش افروز جنون شد دامن صحرا مرا / طشت آتش ریخت بر سر لاله حمرا مرا
هر سر راهی به آگاهی حوالت کرده اند / ناله نی شد دلیل عالم بالا مرا
نیست در بزم تو جایم، ورنه در هر محفلی / می جهد از جا سپند و می نماید جا مرا