صائب تبریزی › شمارهٔ ۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟ / چون کنم در شیشه این سیماب آتش دیده را؟
در سر آن زلف بی بخت رسا نتوان رسید / چاره شبگیر بلندست این ره خوابیده را