صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نیست ظرف راز عشق او حریم سینه را / آب این گوهر به طوفان می دهد گنجینه را
در دل من نقش چون گیرد، که با خود می برد / شوخی عکس تو دام جوهر آیینه را