صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا ز زیر سنگ می آید برون مجنون ما / محمل لیلی برون رفته است از هامون ما
عارفان را کنج تنهایی بود باغ و بهار / در خم خالی چو می می جوشد افلاطون ما