صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

فروغ عارضت پروانه سازد شمع بالین را / پر پرواز گردد چشم شوخت خواب سنگین را
ز تاراج هوسناکان بود ایمن گلستانت / که شرمت پای خواب آلود سازد دست گلچین را