صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا به کی دور بود سایه ابراز سر ما؟ / خشک باشد لب ما چون جگر ساغر ما
شعله پیش جگر سوخته ما خام است / بال پروانه بود یک ورق از دفتر ما