صائب تبریزی › شمارهٔ ۲۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

رخنه در سنگ کند ناخن اندیشه ما / پنجه در پنجه الماس کند تیشه ما
باده روح در او نشأه ماتم بخشد / مگر از سنگ مزارست گل شیشه ما