صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

غافل مشو ز رتبه شوق بلند ما / از ساق عرش (حلقه) رباید کمند ما
بی طاقتان شوق، هلاک بهانه اند / از ماهتاب سوخته گردد سپند ما