صائب تبریزی › شمارهٔ ۳۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر نگه صد کاسه خون می خورد / تا به مژگان می رساند خویش را
هر سر خاری که گل کرد از زمین / در رگ من می دواند نیش را