صائب تبریزی › شمارهٔ ۴۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

سجده گاه بوسه من نقش پای او بس است / دست پیچ حسرتم زلف رسای او بس است
از لب شیرین چه می خواهند خون کوهکن؟ / زخم دندان تأسف خونبهای او بس است