صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

سرشته اند به دیوانگی سرشت مرا / نمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
مرا به ریزش ابر بهار حاجت نیست / رگ بریده تاکی بس است کشت مرا