صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرا / به لب رسید مرا جان و جان نداد مرا
به صبر گفتم ازان لب، دهن شود شیرین / خط از کمین بدر آمد امان نداد مرا