صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مرا / که دل ز چهره خندان شود سیاه مرا
ز هرزه خندی گل پاکشیدم از گلزار / در گشاده نهد چوب پیش راه مرا