صائب تبریزی › شمارهٔ ۵۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز جلوه تو حیاتی است خاکساران را / که خون مرده شمارند آب حیوان را
چو برق بگذر ازین خاکدان که در یک دم / سفال تشنه کند آه گرم، ریحان را