صائب تبریزی › شمارهٔ ۶۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گذشت عمر و نگردید پخته طینت ما / به آفتاب قیامت فتاد نوبت ما
صدای آب روان خواب را گران سازد / ز خوش عنانی عمرست خواب غفلت ما
مقام نشو و نما نیست این نشیمن پست / مگر به ریشه کند زور، نخل همت ما
کباب پرتو منت نمی توان گردید / بس است دیده بیدار، شمع خلوت ما