صائب تبریزی › شمارهٔ ۶۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟ / از خط جام، حلقه کنم نام عقل را
عمری که در ملال رود در حساب نیست / چون بشمرم ز عمر خود ایام عقل را؟
تفسیده تر ز ریگ روان است مغز ما / ضایع مساز روغن بادام عقل را