صائب تبریزی › شمارهٔ ۶۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ / ظاهر کند به عالمیان پستی مرا
تا آتش از دلم نکشد شعله چون چنار / باور نمی کنند تهیدستی مرا