صائب تبریزی › شمارهٔ ۶۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

عیدست مرگ دست به هستی فشانده را / پروای باد نیست چراغ نشانده را
دل را ز اختلا گرانان سبک برآر / دریاب زود این ته دیوار مانده را