صائب تبریزی › شمارهٔ ۷۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته است / از تب غیرت گل خورشید را افروخته است
آنچه بر رخساره او می نماید خال نیست / شبنم نازک دلی در آتش گل سوخته است