صائب تبریزی › شمارهٔ ۷۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده است / باده گلرنگ ما گل بر سر مینا زده است
کیست مجنون تا بود در ناتوانی همچو من؟ / سایه دامن مکرر تیشه ام بر پا زده است!