صائب تبریزی › شمارهٔ ۸۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای است / آنچه سروش می شماری تیغ زهرآلوده ای است
آنچه برگ عیش می دانی درین بستانسرا / پیش چشم اهل بینش دست بر هم سوده ای است
عشق پنهانی خنک چون ناز حسن خانگی است / شیوه های دلفریب عشق در دیوانگی است
نغمه لبیک، غمازست در راه طلب / جامه احرام اینجا پرده بیگانگی است