صائب تبریزی › شمارهٔ ۸۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشست / چین چو جوهر عاقبت بر تیغ آن ابرو نشست
رو به دیوار آورد هر کس به من آورد روی / بس که گرد کلفت از دوران مرا بر رو نشست