صائب تبریزی › شمارهٔ ۹۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاست / سرو چون زنگ ز آیینه قمری برخاست
عشق ازان برق که در خرمن مجنون انداخت / دود اول ز سیه خانه لیلی برخاست