صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۰۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه است / دست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است
بی حجابانه به بزم آمد و مستانه نشست / گل بچینید که دیوار چمن کوتاه است