صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۰۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

اشک خالی کن دلهای غم اندوخته است / سخن سرد نسیم جگر سوخته است
در بیابان تمنا اثر از منزل نیست / می کند آنچه سیاهی، نفس سوخته است