صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۱۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفت / گل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت
کم خود گیر که انگشت نما می گردد / هر که چون ماه درین حلقه کم خویش گرفت