صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۱۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاست / کمند وحدت من چارموجه دریاست
گره ز کار کریمان گشاده گردد زود / حباب نیم نفس بار خاطر دریاست
گریختیم به خاک از سپهر و غافل ازین / که خاک، تخته مشق محرران قضاست