صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۱۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل آرمیده بود گفتگو چو هموارست / چمن صحیح بود تا نسیم بیمارست
ز سایه روی زمین را کبود می سازد / ز ناز بس که نهال قدش گرانبارست