صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۳۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر کس طمع روی دل از مردم خس داشت / امید شکرخند گل از چاک قفس داشت
هر کس که درین دایره از ناموران شد / مانند نگین چشم به دست همه کس داشت
برگشت ز لب جان به تن خسته دگربار / تا روی تو آیینه مرا پیش نفس داشت