صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۳۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداست / آیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست
غیر از خدا که هرگز در فکر او نبودی / هر چیز از تو گم شد وقت نماز پیداست
(هر چند جلوه او بیرون ازین جهان است / در آبهای روشن آن سروناز پیداست)