صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۴۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخ / با بخت شور چند توان خورد آب تلخ
بی می نیم شکفته، همانا بریده اند / همچون پیاله ناف مرا با شراب تلخ