صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۴۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهاد / خط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد
برنمی خیزد ز شور حشر، یارب بخت من / در کدامین ساعت سنگین به بالین سر نهاد