صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۵۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نرمی حصار عافیت جان روشن است / از موم پشت آینه بر کوه آهن است
قانع به دستبوس شدن زان جهان حسن / از بحر تشنه را به قلم آب خوردن است