صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۶۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا عارضت ز آتش می برفروخته است / بر آسمان ستاره خورشید سوخته است
ای آتش و سپند دگر وقت همرهی است / چشم بدی به زخم دلم بخیه دوخته است