صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۶۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل بی خیال طایر شهپر بریده است / بی فکر روح پای به دامن کشیده است
معیار آرمیدگی مجلس است شمع / تا دل بجاست وضع جهان آرمیده است