صائب تبریزی › شمارهٔ ۱۶۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از پسته تو شور ملاحت چکیده است / صبح صباحت از گل رویت دمیده است
یارب ز چشم زخم خمارش نگاه دار / باغ از بنفشه سرمه مستی کشیده است